تبليغات
تبلیغات در دانشجو کلوب محک :: موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان ::
جستجوگر انجمن.براي جستجوي مطالب دانشجو کلوپ مي توانيد استفاده کنيد 
برای بروز رسانی تاپیک کلیک کنید
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

ناسا

نویسنده پیام
  • senior engineer
    آفلاین
  • مدیرکل  سایت
    *******
  • ارسال‌ها: 16,405
  • تاریخ عضویت: مرداد ۱۳۹۰
  • اعتبار: 587
  • تحصیلات:لیسانس
  • علایق:نگاه کردن توی چشم...
  • محل سکونت:خونمون
  • سپاس ها 40812
    سپاس شده 37095 بار در 12451 ارسال
  • امتیاز کاربر: 1,035,949$
  • حالت من:حالت من
ارسال: #1
ناسا
ناسا
نشان سازمان هوانوردی و فضایی ملی (ناسا)
ناسا مخفف «سازمان ملی هوانوردی و فضایی» ایالات متحده امریکا[۱] است.
ناسا عهده دار و مجری طرحهای ملی ایالات متحده در زمینه برنامه‌های فضایی است. همچنین ناسا مسئول مدیریت و اجرای پژوهش‌های تجاری و نظامی در زمینه‌ی هوافضا است. این سازمان در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸ تأسیس شده و بودجه آن در سال مالی ۲۰۰۷ برابر ۱۶ میلیارد دلار است
فهرست مندرجات
• ناسا فرزند مسابقه فضایی
•۲ پرواز به ماه
•۳ همکاری آمریکا و شوروی در پروژه آپولو - سایوز
•۴ شاتل فضایی
•۵ تراژدی‌های شاتل
• ایستگاه بین‌المللی فضایی
•7 مریخ نوردهای ناسا
•۸ نگارستان
•9 پانویس
•۱۰ پیوند به بیرون ناسا فرزند مسابقه فضایی
ابر رایانه کلمبیا متعلق به ناسا
پس از آنکه شوروی با پرتاب اسپوتنیک، اولین ماهواره فضایی جهان، آغازگر عصر فضا شد، دوایت آیزنهاور رییس جمهور وقت ایالات متحده با ادغام شرکتها و سازمان های فعال در زمینه هوا و فضا فرمان تأسیس ناسا را صادر نمود.
پرواز به ماه
نوشتار اصلی را بخوانید: پروژه جمینای
نوشتار اصلی را بخوانید: پروژه آپولو
پیشرفت شوروی در مسابقه فضایی و فرستادن اولین فضانورد جهان «یوری گاگارین» به مدار زمین در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی، دولت وقت آمریکا وادار به سرمایه گذاریهای کلان در امور فضایی کرد. جان اف کندی رئیس جمهور فقید آمریکا در سال ۱۹۶۱ برنامه بلندپروازانه دولت را برای فرستادن فضانورد به ماه اعلام کرد. پس از ۸ سال کوشش، هزینه کردن ۱۱ میلیارد دلار و کشته شدن ۳ فضانورد در آزمایش آپولو ۱، بالاخره سفینه ماه پیمای آپولو ۱۱ در سال ۱۹۶۹ بر سطح ماه فرود آمد و نیل آرمسترانگ اولین انسانی شد که بر سطح ماه قدم گذاشت. پس از آن ۶ ماموریت دیگر آپولو ۱۲ تا آپولو ۱۷ به ماه سفر کردند که همه آنها به جز آپولو ۱۳ ماموریتهایشان را طبق برنامه قبلی به انجام رساندند.
همکاری آمریکا و شوروی در پروژه آپولو - سایوز


مهندسین کنترل پرواز در سال ۱۹۶۹
پرواز بعدی فضاپیمای آپولو نه برای ماه، بلکه برای آغاز اولین همکاری آمریکا و شوروی در فضا بود. در این پرواز، سفینه آمریکایی آپولو ۱۸ در مدار زمین به فضاپیمای روسی سایوز ملحق شد و سرنشینان دو فضاپیما اولین همکاری فضایی را به نام خود به ثبت رساندند. پس از این عملیات، تا سال ۱۹۸۱ و آغاز عصر شاتل، ناسا پرتاب فضانوردان به فضا را متوقف کرد.
شاتل فضایی
دوره با اهمیت بعدی در فعالیتهای فضایی ناسا از سال ۱۹۸۱ با پرتاب اولین شاتل فضایی آغاز شد. شاتل فضاپیمایی است که برای حمل بار و ۷ فضانورد به فضا طراحی شده است. مهم‌ترین تفاوت شاتل با سفینه های پیشین قابلیت استفاده مجدد از این فضاپیما است. فضاپیمای شاتل سوار بر موشک به فضا پرتاب می شود اما هنگام بازگشت به زمین مانند گلایدر در باند فرودگاه فرود می آید. تا کنون ۶ فروند فضاپیمای شاتل ساخته شده که اولین آن یعنی اینترپرایز صرفاً برای آزمایش در جو زمین ساخته شد و هم اکنون در بخش جدیدالتأسیس موزه هوافضای واشینگتن با نام اودوار هازی (Udvar Hazy) در معرض دید عموم قرار دارد. ۵ شاتل دیگر جمعا اقدام به ۱۲۰ پرواز به فضا کردند که ۱۱۸ مورد از آن با موفقیت انجام شده است.
تراژدی‌های شاتل
از ۵ فروند شاتل عملیاتی ناسا، شاتل چلنجر در سال ۱۹۸۶ فقط ۷۳ ثانیه پس از پرتاب به خاطر نقص فنی منفجر شد و تمامی ۷ فضانورد آن از جمله یک معلم کشته شدند. مجدداً در سال ۲۰۰۳ میلادی، شاتل کلمبیا هنگام بازگشت به زمین به خاطر آسیب دیدگی یکی از بالها منفجر شد و تمامی ۷ فضانورد آن کشته شدند. پس از این ۲ سانحه، ناسا اعلام کرد که فضاپیماهای شاتل را در سال ۲۰۱۰ بازنشست خواهد کرد.
ایستگاه بین‌المللی فضایی
اولین ایستگاه فضایی آمریکاییان اسکای لب نام داشت که در سال ۱۹۷۹ در آب های اقیانوس هند سقوط کرد.
درحال حاضر بزرگ‌ترین پروژه فعال ناسا کار بر روی ایستگاه فضایی بین‌المللی است. این ایستگاه بطور مشترک توسط سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی روسیه، ناسا، سازمان فضایی ژاپن، سازمان فضایی کانادا و سازمان فضایی برزیل ساخته می‌شود. پیش از بازنشست شدن فضاپیماهای شاتل در ۲۰۱۰، مهم‌ترین ماموریت آنها رساندن قطعات و تجهیزات لازم برای گسترش ایستگاه فضایی بین المللی است.
مریخ نوردهای ناسا
درسال ۲۰۰۴، دو مریخ نورد ناسا در سطح سیاره مریخ فرودآمدند. طراحی سیستم نقلیه این خودروها به گونه ای است که در در سطح شنی، سنگلاخی و ناصاف امکان حرکت و مانور آنها وجود دارد. این مریخ نوردها با استفاده از دوربین ها و آلات و ادوات دقیقی که به همراه دارند از سال ۲۰۰۴ به کاوش و تحقیق در سطح سیاره سرخ مشغول هستند. این ۲ مریخ نورد در اصل برای ماموریتی چندماهه طراحی شده بودند اما هنوز پس از گذشت چندین سال به کار خود ادامه می دهند.
ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا و سازمان فضایی چین امروزه بدنبال بازگشت و تأسیس پایگاه بر روی کره ماه میباشند.


"یوری زایتسف" مشاور آکادمیک آکادمی علوم مهندسی، خبرگزاری «نووستی» روسیه/

امروزه در بیشتر سیستم های تامین انرژی برای دستگاه های فضایی از انرژی خورشیدی استفاده می شود. در عین حال، علیرغم اینکه بازده عناصر خورشیدی طی مدت اخیر بطور چشمگیری افزایش پیدا کرده است، این عناصر عملاً به حد نهایی توسعه فنی خود رسیده اند و می توانند مهمترین منبع تولید برق تنها در مدار نزدیک زمین و آنهم تنها با وجود محدودیت های مشخصی در مصرف آن توسط دستگاه های ماهواره ای باشند. برای پروژه های عظیمی، همچون تسخیر کره ماه و سفر انسان به کره مریخ، لازم خواهد بود که از انرژی هسته ای استفاده کرد.

ارزش دستگاه های هسته ای در درجه اول این است که به تابش خورشید بستگی ندارند. در عین حال این دستگاه ها می توانند نه تنها منشاء تولید برق و حرارت برای کار دستگاه ها و حیات سرنشینان سفینه ها باشند، بلکه می توانند حرکت را نیز به کمک موتورهای موشکی الکتریکی و یا هسته ای تامین کنند.

بر اساس ارزیابی هایی که طی سال های اخیر در مراکز مختلف پژوهشی انجام شده اند، چنین بر می آید که استفاده از انرژی اتمی در سفرهای دوردست فضایی منجر به صرفه جویی قابل توجه مالی و کاهش مدت زمان سفرهای پژوهشی بین سیاره ای می شود. مدت سفر به مریخ توسط موتور موشکی هسته ای در مقایسه با موتورهای موشکی که بطور مرسوم با سوخت شیمیایی کار می کنند، تقریباً سه برابر کاهش می یابد. از دستگاه های هسته ای انرژی زا می توان هم بعنوان مولد برق و هم انرژی حرارتی برای زندگی بشری و فعالیت های تولیدی انسان در پایگاه های خارج از زمین استفاده کرد.

هم در روسیه و هم در آمریکا در قرن گذشته کارهای علمی-فنی بسیاری در این راستا انجام شدند. اما باید گفت که دستاوردهای روسیه در این راستا بطور چشمگیری برتر از آمریکا می باشند. می توان گفت که امروز روسیه تنها کشور جهان است که از فناوری واقعی رآکتورهای هسته ای فضایی برخوردار است.

در آمریکا تنها یک بار در سال 1965 رآکتوری هسته ای را آزمودند که مشابه "توپاز" شوروی بود، اما این رآکتور تنها 43 روز کار کرد، هر چند که ماهواره ای که این رآکتور در آن کار گذاشته شده بود، تا همین امروز نیز بعنوان زباله فضایی در مدار قرار دارد. در روسیه حدود 40 ماهواره فضایی مجهز به دستگاه های انرژی هسته ای تولید شده اند. بیشتر آنها به کارهای جاسوسی مشغولند و در مدارهای پایینی نزدیک زمین قرار داشته و هر یک چندین ماه فعالیت می کند.

توان "توپاز-2" حدود 10 کیلووات است. از یک متر مربع باتری خورشیدی که امروزه منشاء اصلی انرژی برای دستگاه های فضایی است، در مدار نزدیک زمین نمی توان بیش از حدود 120 وات دریافت کرد. علاوه بر این هرچه از خورشید دورتر شد، کارآیی باتری های خورشیدی نیز کاهش می یابد. متخصصین روسی تا کنون چندین دستگاه هسته ای با توان اولیه حدود 25 کیلووات را طراحی کرده اند. ماهواره فضایی که برای نظارت کامل بر سطح زمین بر اساس این دستگاه های انرژی هسته ای ساخته شده است، اجازه می دهد که وارد مرحله جدیدی برای دریافت اطلاعات ار فضا شد که هم شامل اطلاعات نظامی و هم غیر نظامی می شود. از آنجایی که ابعاد دستگاه های هسته ای در مقایسه با دستگاه های خورشیدی کوچکتر هستند، استفاده از ماهواره ها و نیز جهت گیری آنها در فضا آسان تر می شود بویژه برای حل مسائلی که نیاز به دقت بسیار در جهت گیری ماهواره دارند.

دستگاه های هسته ای در برابر تاثیر عوامل زیست محیطی نیز مقاوم هستند و هر چقدر هم که توان اولیه آنها افزایش یابد، ابعاد آنها کوچکتر از ابعاد دستگاه های خورشیدی خواهد بود.

ساخت دستگاهی با توان 50 کیلووات و قابلیت افزایش آن تا حدود 100 کیلووات و بیشتر اجازه می دهد که ماهواره های چند منظوره مخابراتی نسل جدید و ماهواره های ردیاب برای نظارت بر تاسیسات زمینی و دستگاه های هوایی را ساخت.

زمانی برنامه ساخت و استفاده عملی از دستگاه های انرژی هسته ای در فضا، هم در روسیه و هم در آمریکا به دلیل خطرات تشعشعاتی متوقف شده بودند. اما امروز انرژی هسته ای از نظر کیفی قابل اطمینان تر است و می توان انتظار رنسانسی واقعی در توسعه آن را داشت. بدین ترتیب می توان به دستاوردهای بسیاری هم در مدار نزدیک زمین و هم در فضای دور دست نائل شد. در صورتی که تامین مالی فناوری های هسته ای فضایی به میزان بایسته باشد، بشریت در آینده ای نزدیک می تواند نه تنها به مریخ سفر کند، بلکه تسخیر صنعتی فضا را نیز آغاز نموده و پایگاهی در کره ماه بسازد که انسان بتواند در آن زندگی کند.


ماهواره

TIMED

که در سال 2001 به فضا پرتاب شد، توانسته‌است در طول این شش سال اطلاعات بسیار ارزشمندی را از مرزهای خارجی جو زمین جمع‌آوری کند. قرار بود ماموریت این ماهواره در پاییز امسال پایان یابد، اما مدیران برنامه

TIMED

تصمیم گرفته‌اند این مدارگرد تا سال 2010 به کار خود ادامه دهد

ماهواره

TIMED

که نامش مخفف عبارت انگلیسی ?ماهواره بررسی‌کننده پویایی و انرژی ذرات گرماکره، یون‌کره و مزوسفر? است، از سوی آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانزهاپکینز هدایت می‌شود. در طول شش سال گذشته، این ماهواره توانسته است رفتار لایه‌های میانی (مزوسفر) و فوقانی جو (گرماکره- یون‌کره پایینی یا

MLTI

را نسبت به تغییرات فعالیت خورشیدی بررسی کند و اطلاعات ارزشمندی را در طول یک چرخه خورشیدی جمع‌آوری کند. قرار است این ماهواره در ماموریت جدید خود، به بررسی رفتار این لایه‌ها به تحریک‌های تفکیک‌شده خورشیدی و زمین‌مغناطیسی بپردازد. این نخستین‌بار است که دانشمندان می‌توانند فعالیت‌های خورشیدی و تاثیراتش بر ناحیه

MLTI

را در بلندمدت اندازه‌گیری‌ کنند. کارشناسان امیدوارند با اطلاعات بدست‌آمده به درک بهتری از تغییرات این بخش از جو دست یابند و با تاثیرات این لایه بر ارتباطات رادیویی، ره‌گیری ماهواره‌ها، طول‌عمر ماهواره‌ها، فرآیند خوردگی فلزاتی که در صنایع فضایی کاربرد دارند و هم‌چنین حرکت فضاپیماهای بدون سرنشین در آن بیش‌تر آشنا شوند

یکی از مهم‌ترین اهداف تمدید ماموریت

TIMED،

بررسی چگونگی فرار ذرات هوا در لایه‌های فوقانی جو است. بررسی فرآیندهای حاکم بر فرار اکسیژن و هیدروژن در این لایه‌ها دانشمندان را در درک تحول جو دیگر سیارات منظومه شمسی مانند زهره و مریخ کمک می‌کند و آنان را به تخمینی از آینده جو زمین می‌رساند

مدارگرد

TIMED

هم‌چنین قرار است به رصدخانه بزرگ فیزیک‌خورشیدی ناسا بپیوندد. این رصدخانه مجموعه‌ای از ماهواره‌های ناسا است که ماموریتشان، بررسی خورشید و تاثیرات آن بر زمین است. خورشید و تاثیر آن بر حیات و جامعه برای ناسا از اهمیت بالایی برخوردار است و مسوولان ناسا امیدوارند با بررسی داده‌های ارسالی

TIMED

، بتوانند نسل بعدی ماهواره‌های فیزیک‌خورشیدی را ارتقا دهند.



پژوهشگران دانشگاه جان‌هاپکینز در تازه‌ترین مطالعات سیاره‌ای خود دریافته‌اند که علیرغم تفاوت‌های چگالی و ترکیب شیمیایی جو دو سیاره زمین و مریخ، عکس‌العمل جو این دو نسبت به تغییرات شدت تابش خورشیدی در دوره 25 روزه گردش وضعی‌ ستاره مادر بسیار شبیه به یکدیگر است
السید طلعت، دانشمند علوم فضایی و عضو هیات علمی آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان‌هاپکینز
(APL)
این مطلب را در همایش ?سیاره‌شناسی تطبیقی: جو سیارات و بررسی آب‌وهوای آنها? که از سوی جامعه زمین‌شناسی ایالات‌متحده
(AGU)
برگزار می‌شود، عنوان کرد. کارشناسان معتقدند این یافته می‌تواند به دانشمندان در درک هرچه بهتر ارتباط بین خورشید و پدیده‌های جوی سیارات کمک کند. طلعت که در بررسی‌های خود از مجموعه اطلاعات محدود یون‌کره مریخ و اطلاعات آزمایش فرابنفش شدید خورشیدی
(SEE)
در ماهواره
TIMED
استفاده کرده‌است؛ به نشانه‌هایی دست یافته‌ که نشان می‌دهد پاسخ‌های نورشیمیایی یون‌کره مریخ به تابش‌های خورشیدی همانند پاسخ‌های یون‌کره زمین است
در طول گردش 25روزه خورشید به دور خود، جو فوقانی زمین و مریخ در معرض تابش‌های متغیر پرتوهای پرانرژی ایکس و فرابنفش شدید خورشیدی قرار می‌گیرد و آزمایش
SEE
داده‌های مربوط به این تابش را اندازه‌گیری می‌کند
روش بدست‌آوردن اطلاعات یون‌کره مریخ هم به‌نوبه خود شیوه جالبی است. در سال 2003، دکتر دیوید هینسون، عضو هیات علمی دانشگاه استانفورد با بررسی ارتباطات رادیویی آزمایش‌های علمی رادیویی مدارگرد نقشه‌بردار سراسری مریخ
(MGS)
توانست نمای کلی یون‌کره مریخ را مشخص کند.طلعت با بررسی تغییرات داده‌های
SEE،
تصمیم گرفت تطابق آنها را با داده‌های یون‌کره مریخ بیازماید. برای این کار، او داده‌های
SEE
را به‌شکلی جابجا کرد که بر شبانه‌روز مریخ منطبق شود؛ زیرا شبانه‌روز مریخ از شبانه روز زمین 41 دقیقه و 20 ثانیه طولانی‌تر است و ازاین‌رو دوره گردش وضعی خورشید به شبانه‌روز مریخ اندکی کوتاه‌تر از این‌مقدار در زمین است. زمانی‌که دو نمودار بیشینه چگالی یونی مریخ و سطح فعالیت خورشیدی در یک دوره معمولی هم‌پوشانی پیدا کردند، تطابق مورد نظر حاصل شد

ماهواره
TIMED

ماهواره

TIMED
که در سال 2001 به فضا پرتاب شد، نخستین ماموریت از برنامه ماهواره‌های زمینی_‌خورشیدی ناسا و یکی از ماهواره‌های رصدخانه بزرگ فیزیک‌خورشیدی ناسا به‌شمار می‌رود. این ماهواره تاکنون توانسته‌است در طول مراحل مختلف چرخه خورشیدی، اطلاعات ارزشمندی را درمورد مرز بین مزوسفر (لایه میانی جو زمین در ارتفاع 50 تا 85 کیلومتری)و گرماکره- یون‌کره پایینی جو زمین (لایه بالایی مزوسفر که از 85 تا 500 کیلومتری گستره شده و دما در آن به 1500 درجه سلسیوس می‌رسد) جمع‌آوری کند. دانشمندان توانسته‌اند به کمک این ماهواره و شبکه‌ای از ایستگاه‌های رصدی جهانی، اطلاعات بسیاری در مورد ساختار پایه، دما، فشار، باد و ترکیب شیمیایی گرماکره-یون‌کره پایینی جمع‌آوری کنند و مقدار انرژی ورودی و خروجی از این لایه را اندازه‌گیری کنند. ماهواره

TIMED،

نخستین ابزاری است که می‌تواند هم‌زمان تمام پارامترهای بحرانی را اندازه‌گیری کند و این به دانشمندان کمک می‌کند تا بهتر بتوانند فرآیندهایی را که تغییرات جو فوقانی زمین را کنترل می‌کنند، شناسایی کنند

ایرانی «مصباح» امسال پرتاب می‌شود

در اولین جلسه شورای عالی فضایی به ریاست سید محمد خاتمی، رئیس جمهوری، گزارش پیشرفت ماهواره مصباح مطرح و اعلام شد مدل فضایی ماهواره آماده است و انتظار می‌رود این ماهواره در سال جاری پرتاب شود.
به گزارش دفتر رسانه‌های ریاست جمهوری، ماهواره مصباح یك ماهواره كوچك مخابراتی است كه با همكاری ایتالیا و مشاركت ایران در طراحی و ساخت، آماده پرتاب خواهد شد.
بنا بر این گزارش در جلسه شورای عالی فضایی كه معتمدی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، علی شمخانی وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، رحمتی وزیر راه و ترابری، شفتی دبیر شورا و رئیس سازمان فضایی كشور حضور داشتند رئیس جمهور بر اهمیت فناوری فضایی در شئون مختلف كشور تاكید نمود.
رئیس جمهور با تاكید بر اهمیت توسعه و رشد منابع انسانی در بخش هوافضا،‌ حضور فعال ایران در فناوری فضایی را گامی مهم در جهت توسعه پایدار و اقتدار ملی دانست.
خاتمی همچنین بر نقش موثر داده‌ها و اطلاعات فضایی در توسعه مبتنی بر دانایی اشاره نمود و اظهار امیدواری كرد سازمان فضایی ایران و شورای عالی فضایی بتواند با حضور صلح آمیز و فعال ایران در فضای ماورای جو، جایگاه ایران در عرصه مهم فناوری فضایی جهانی را ارتقاء بخشد.
رئیس جمهور همچنین حضور فعال در جامعه بین‌المللی برای توسعه فناوری فضایی در خدمت مقاصد صلح جویانه در سطح جهانی را خواستار شد.
در این جلسه با توجه به برنامه چهارم توسعه در مورد فضا شامل ماهواره زهره، مصباح، چند ماموریتی كوچك، سنجش از دور و ماهواره ارتباطات و مخابرات و همچنین ریز ماهواره‌ای تحقیقاتی - دانشجویی مورد تایید و تصویب شورای عالی فضایی به عنوان شورای راهبردی فضا قرار گرفت و مقرر گردید عیناً برای سیر مراحل تصویب نهایی دولت و مجس شورای اسلامی در متن برنامه چهارم ارائه شود.
در این شورا همچنین گزارشی از مراحل پیشرفت ماهواره زهره، ماهواره چند منظوره (با مشاركت چین، تایلند و ایران) و ماهواره مصباح ارائه شد.
در عین حال در جلسه شورا گزارش ماهواره كوچك چند منظوره كه یك پروژه مشترك بین چین، ایران و تایلند است مطرح شد.
این ماهواره دارای توانمندی‌های مختلف است و انتظار می‌رود در سال آینده پرتاب شود.
در این نشست به پیشنهاد دبیر شورا، تشكیل گروه‌های ویژه تخصصی از وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های ذیربط جهت بررسی موضوعات حقوق فضا و منافع ملی ایران و همچنین مدیریت بلایا با استفاده از فناوری فضایی تصویب و مقرر گردید گروه‌های فوق در دبیرخانه شورا تشكیل و گزارش كار آنان در جلسات آتی توسط دبیر شورا ارائه شود.
در این جلسه ترویج كاربردهای متنوع فناوری فضا در متن زندگی مردم، همچنین توسعه و رشد نیروی انسانی و خوداتكائی در فناوری فضا مطرح و مورد بحث قرار گرفت.
در جلسه همچنین اعلام تصویب مشاركت ایران به عنوان هیات موسس در سازمان فضایی منطقه كه برای نخستین بار توسط كشورهای چین، پاكستان، تایلند و ایران تشكیل خواهد شد، مورد تایید قرار گرفت.
شایان ذكر است این سازمان مهم‌ترین و عظیم‌ترین شبكه همكاری های فضایی در آسیا و اقیانوسیه خواهد بود كه انتظار می‌رود پس از تاسیس، كشورهای متعددی در آن درخواست عضویت نمایند.
بر اساس قانون وظایف و اختیارات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات شورای عالی فضایی به ریاست رئیس جمهور با عضویت وزرای ارتباطات و فناوری اطلاعات، علوم تحقیقات و فناوری، امور خارجه، دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، صنایع و معادن همچنین معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان مدیریت و برنامه ریزی، رئیس سازمان صدا و سیما، سه نفر از صاحب‌نظران و همچنین رئیس سازمان فضایی ایران تشكیل و سازمان فضایی ایران مجری مصوبات شورا است كه رئیس سازمان فضایی ایران دبیر شورا و سازمان فضایی ایران مجری مصوبات شورای عالی فضایی است.
دبیر شورای عالی فضایی پس از اجلاس مزبور اقدام دولت در تشكیل شورا و تاسیس سازمان فضایی را گامی مهم برای تقویت و انسجام فعالیت‌ها در فناوری فضایی برای مقاصد صلح‌آمیز خواند و اظهار امیدواری كرد با حضور فعال نیروهای جوان و مستعد كشور در علوم فناوری فضایی در سال‌های آتی خدمات فضایی در ایران با كمترین وابستگی در اختیار مردم قرار گیرد.


سرنوشت مبهم ماهواره‌‌های مومیایی شده مخابرات
مصباح و زهره زمین را رها نمی‌کنند


بازار دیجیتال- در حالي كه تمامي خبرنگاران پيگير مشخص شدن وضعيت و زمان پرتاب ماهواره‌‌هاي مصباح و زهره بودند، 15 بهمن‌ماه سال گذشته خبر ماهوارهاي آماده پرتاب به نام «اميد»، ‌همه را غافلگير كرد.



اگرچه در سال 86 نيز همانند سال گذشته ماهوارهاي جديد به فضا فرستاده نشد و همچنان به واسطه «سينا-1» كه تنها ماهواره ايراني حاضر در فضا است، به عنوان کشور چهل و سوم صاحب ماهواره شناخته مي‌شويم و عضو باشگاه فضايي هستيم؛ اما شاید بتوان سال 86 را سال خوش‌يمني براي حوزه فضایی کشور به حساب آورد.

دستاوردهاي فضايي
خبر آماده بودن ماهواره «اميد» براي پرتاب به فضا در حالي منتشر شد كه مسوولان ذي‌ربط پيش از اين، خبر از آماده بودن و در نوبت پرتاب قرار داشتن ماهواره مصباح و ادامه تلاش‌ها براي آماده كردن ماهواره زهره داده بودند و هيچ اثري از وجود اين ماهواره تازه متولد شده در سخنان آنان نبود. البته در حال حاضر و پس از اعلام وجود اين ماهواره نيز اخبار دقيقي از اين ماهواره ارائه نشده و بر اساس اطلاعات موجود، ‌ماهواره اميد نخستين ماهواره بومي جمهوري اسلامي ايران است كه يك ماهواره تحقيقاتي پيشرفته محسوب شده و به دست توانمند دانشمندان ايراني طراحي و ساخته شده است و در مدار ارتفاع پايين قرار خواهد گرفت.
بنا بر اعلام مسوولان و درصورتي كه اتفاق خاصي نيز به وقوع نپيوندد كه باعث شود نحسي گردن اين ماهواره تازه متولد ايراني را بگيرد،‌ «اميد» خرداد ماه امسال با موشك سفير به فضا پرتاب شده و در مدار زمين قرار خواهد گرفت.اما «اميد» تنها خبر خوش فضايي سال 86 نبود؛ بلكه در بهمن ماه گذشته ايران، با پرتاب موشك سفير، خود را به عنوان يازدهمين كشوري كه توانمندي ارسال ماهواره به فضا را دارد،‌ به جهانيان معرفي كرد.
اين خبرهاي خوش در حالي منتشر شد كه هيچ يك از مسوولان خبري از آخرين وضعيت ماهواره‌‌هاي كهنسال مصباح و زهره ندادند و اين ماهواره‌‌ها با بلاتكليفي مضاعفي، همچنان ‌زمين‌گير ماندند. به همين منظور و براي يادآوري برخي اتفاقات گذشته براي مسوولان و همچنين آشنايي علاقمندان به ماهواره‌هاي ايراني،‌ طی گزارشی به تلاش‌هاي صورت گرفته توسط كشورمان براي حضور در فضا پرداخته‌ايم.
آغاز تلاش‌ها
نخستین تلاش‌های جدی کشورمان برای حضور در فضای ماورای جو به سال 1356 برمی‌گردد که در این سال برنامه‌های فضایی در دستور کار قرار گرفت و در همین راستا درخواست ثبت سه نقطه مداری در فضا به نام ایران انجام شد.این درخواست، سال 1365 در مراجع بین‌المللی پذیرفته شد و در همین راستا سه نقطه مداری 26، 36 و 47 درجه شرقی در اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) به نام ایران ثبت و رزرو شد. موافقت با درخواست ایران مبنی‌بر نقاط مداری در فضا، تنها تلاش‌های صورت گرفته در زمینه برنامه‌های فضایی ایران بین سال‌های 1359 تا 1375 بود، چراکه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی همه فعالیت‌‌ها متوقف شد و حتی تلاش برخی از کارشناسان در زمان دولت دکتر رجایی نیز به‌علت مخالفت عده زیادی درباره برنامه‌های فضایی که عمدتا از سوی دستگاه‌های اقتصادی صورت می‌گرفت، بی‌نتیجه ماند.
این مسوولان گران بودن هزینه خرید ماهواره و عدم توجیه اقتصادی را از جمله دلایل خود برای مخالفت با برنامه‌های فضایی اعلام کردند. به هر حال مصوبه شورای عالی امنیت ملی در سال 75، خاتمه‌ای بر تمامی حرف و حدیث‌های مطرح شده در این زمینه بود. مصوبه مذکور، وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات را ملزم به حفظ نقاط مداری و خرید اولین ماهواره کرد. اما این تنها قانون در زمینه فعالیت‌های فضایی در کشورمان نبود؛ چراکه در قانون وظایف و اختیارات وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات نیز موضوع توسعه فناوری فضایی در کشور مورد توجه قرار گرفته و در ماده 8 و 9 این قانون، ایجاد سازمان فضایی کشور و توسعه و تکمیل طرح‌های فضایی ذکر شده است.
ماهواره مصباح
ماهواره‌ای که به گفته برخی از کارشناسان با زمین انس گرفته است. بر اساس برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، قرار بود ایران به کمک ماهواره مصباح اولین حضور خود در فضای ماورای جو را تجربه کند. «نمادسازی و ایجاد زیرساخت جهت اجرای پروژه‌ها و طراحی و ساخت ماهواره‌های کوچک»، «انتقال دانش فنی طراحی و ساخت نمونه مهندسی و فضایی پرتاب» و «آموزش نیروی انسانی و کسب توانایی متخصصان و پژوهشگران کشور»، از جمله اهدافی است که از سوی مسوولان برای اجرای این پروژه تبیین شده بود. این ماهواره قرار بود، پس از پرتاب امکان ارسال و دریافت پیغام‌های کوتاه مانند فکس، ذخیره و ارسال دیتای شبکه‌هایی مانند گاز، آب و برق و همچنین قرائت اتوماتیک کنتور از راه دور را فراهم کند. دریافت اطلاعات مربوط به اموال و اجناس در هنگام نقل و انتقال و جمع‌آوری اطلاعات جوی از ایستگاه‌های هواشناسی و مانیتورینگ شرایط محیطی و اندازه‌گیری میزان فشار، از دیگر کاربردهایی است که کارشناسان برای این ماهواره متصور هستند.
زمان‌بندی پرتاب مصباح
نخستین مطالعات برای طراحی و ساخت ماهواره مصباح از سال 70 آغاز شد. در آن دوره مطالعاتی در مورد ماهواره‌های کوچک در مرکز تحقیقات مخابرات صورت گرفت و به‌دنبال آن با تهیه و ارائه پیشنهاد ساخت ماهواره کوچک به رییس‌جمهوري وقت، مطالعات جامع روی آن آغاز شد. اما به‌دلیل مخالفت‌هایی این تلاش‌ها بسیار کند پیش رفت. بالاخره موافقت‌نامه برای ساخت ماهواره مصباح میان وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و وزارت علوم در سال 76 به امضا رسید و پس از آن ساخت نمونه آزمایشگاهی آغاز شد. اما چهار سال طول کشید تا عملیات ساخت این ماهواره در مرکز تحقیقات مخابرات ایران و سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران، با همکاری یک شرکت ایتالیایی آغاز شود. نخستین بار زمان پرتاب ماهواره مصباح از سوی معتمدی وزیر پیشین ارتباطات و فناوری اطلاعات و در مراسم معرفی رییس سازمان فضایی، اعلام شد. وی در این مراسم یک سال و چهار ماه بعد یعنی خردادماه سال 83 را به‌عنوان زمان پرتاب این ماهواره اعلام کرد. هشت ماه بعد از این مراسم یعنی نیمه اول سال 83 بود که «شفتی» رییس اسبق سازمان فضایی کشور در جلسه مطبوعاتی که برای تشریح اهداف، وظایف و برنامه‌های سازمان فضایی تشکیل شده بود، اعلام کرد یک سال تا زمان پرتاب ماهواره مصباح مانده است. از سوی دیگر و در همان برهه زمانی، مجری این طرح طی مصاحبه‌ای زمان پرتاب آن را بهار 84 اعلام کرد. در پاییز همان سال بود که رییس وقت پژوهشکده انتقال مرکز تحقیقات مخابرات ایران طی مصاحبه‌ای از پاییز سال 84 به‌عنوان زمان پرتاب این ماهواره یاد کرد. اما بعد از آن دیگر هیچ اظهارنظر و زمان جدیدی برای پرتاب مصباح اعلام نشد تا اینکه 9 ماه بعد یعنی در مردادماه سال 84 طی مراسمی از نمونه فضایی آن پرده‌برداری شد. در این مراسم که وزرای ارتباطات و فناوری اطلاعات و علوم و تحقیقات و فناوری وقت نیز حضور داشتند، هشتم مهرماه همان سال به‌عنوان زمان پرتاب آن ماهواره اعلام شد. اما این بار نیز ماهواره مصباح در زمان مقرر به فضا پرتاب نشد و باز شاهد تاخیری دیگر در پرتاب آن بوديم که تا به امروز نیز ادامه داشته است. رییس سابق مرکز تحقیقات مخابرات ایران دلیل تاخیر در پرتاب این ماهواره را بالا بودن هزینه پرتاب دانست که بر همین اساس و به‌منظور کاهش هزینه پرتاب قرار شد تا ماهواره مصباح به همراه ماهواره دیگری پرتاب شود.
ماهواره زهره
ماهواره مخابراتی زهره، یکی دیگر از برنامه‌های فضایی کشورمان است که با اجرای آن، به یک ماهواره با کاربردهای مختلف دست پیدا خواهیم کرد. بر اساس اطلاعات موجود موضوع ساخت و پرتاب زهره به نخستین تلاش‌های ایران برای حضور در فضا برمی‌گردد. به‌گونه‌ای که گفته می‌شود این بحث در سال 56 در دستور کار دولت ایران قرار گرفت، اما اجرای آن بعد از پیروزی انقلاب متوقف شد. در دهه 60 نیز چند بار بحث ساخت ماهواره زهره به میان آمد که به‌دلیل ظرفیت‌های پایین شبکه در ایران و قیمت‌های بالای جهانی در این بخش، با واکنش مخالف برخی از مقام‌های ایرانی روبه‌رو شد. مناقصه ساخت این ماهواره برگزار شد و در سال 80 بود که شرکت «آویا اکسپورت» روسی به‌عنوان برنده مناقصه اعلام شد. اعلام رسمی برنده مناقصه، مخالفت برخی از کارشناسان و گروهی از نمایندگان مجلس ششم را به‌دنبال داشت. به هر حال مذاکرات با برنده مناقصه نزدیک به سه سال به‌طول انجامید و کارشناسان علت طولانی شدن این زمان را ناتوانی شرکت روسی در تامین خواسته‌های ایران می‌دانستند. حتی کار تا جایی پیش رفت که یک سال پیش از امضای قرارداد، مسوولان اعلام کرده بودند به‌دلیل ناتوانی شرکت «آویا اکسپورت» در ارائه تضمین از طرف دولت روسیه برای اجرای این پروژه، از امضای قرارداد با این شرکت صرف‌نظر کردند. اما بعد از مدتی، مذاکرات دو طرف نتیجه داد و در بهمن‌ماه سال 83 و با حضور وزیر ارتباطات ایران و معاون سازمان فضایی روسیه، قرارداد ساخت ماهواره زهره میان ایران و شرکت روسی به امضا رسید. اما هنوز از سرنوشت آنها خبري نيست.
سینا 1 نخستین ماهواره ایرانی در فضا
ماهواره «سینا1» نخستین ماهواره ایرانی بود که به فضا پرتاب شد و به‌واسطه آن ایران به‌صورت عملی وارد باشگاه فضایی شد. دولتمردان کشورمان از سال 78 مذاکراتی را برای خرید این ماهواره آغاز کردند که از میان پنج کشور آسیایی و اروپایی، روسیه برنده مناقصه ساخت و پرتاب ماهواره «سینا1» شد. در پروژه ساخت نخستین ماهواره ایرانی که در مدار زمین قرار گرفت، انستیتو هواپیمایی روسیه و شرکت‌های «پالتوت» و «آیتک» روسیه به همراه وزارت علوم و تحقیقات و فناوری و موسسه مهندسی نقشه‌برداری حضور داشتند. این ماهواره 170‌کیلوگرم وزن دارد و در هر 24 ساعت 15‌بار به دور زمین می‌چرخد. آبان‌ماه سال گذشته بود که ماهواره «سینا1» به‌عنوان نخستین ماهواره ایرانی به‌وسیله موشک «کاسموس3» به همراه سه ماهواره دیگر از کشورهای روسیه، چین و بریتانیا پرتاب شد.
و اما . . .
در نهایت با توجه به اقداماتی که در سال گذشته صورت گرفته است، مي‌توان امیدوار بود که در سال 87 افق‌های روشن‌تری پیش روی برنامه‌‌های فضایی کشور باشد که قطعا با مشخص شدن تکلیف دو ماهواره قدیمی و شاید بهتر باشد بگوییم نفرین شده زهره و مصباح شاید مجالی برای نفس کشیدن ایران در فضا به وجود آید.


برنامه های فضایی اکسپلورر
برنامه فضایی اکسپلورر در سال 1958 با پرتاب اولین ماهواره آمریکا، یعنی اکسپلورر 1، یصورت مجموعه ای بیش از 50 ماهوراه آغاز شد و امروز برای تامیناطلاعات مفید برای دانشمندان ادامه دارد.ماهواره های اکسپلورر، پدیده هایی نظیر تشعشع اجرام سماوی، تشعشع پیرامون زمین و لایه های فوقانی جو و تشعشع خورشید را بررسی کرده اند. سفینه اکسپلورر از میان دم یک ستاره دنباله دار گذشته و از تشعشع مایکروویو زمینه ای کیهان نقشه ای تهیه کرده است.






رویدادهای مهم

• اکسپلورر 1

تاریخ پرتاب: اول فوریه 1958

اکسپلورر 1، اولین ماهواره آمریکا بود که از کیپ کاناورال پرتاب شد. در این ماموریت کمربندهای وان آلن، کمربندهای تابشی کره مغناطیسی زمین ،کشف شدند. اکسپلورر 1 تا سال 1970 در مدار زمین می چرخید.

• اکسپلورر 2

تاریخ پرتاب: پنجم مارس 1958

هنگامی که موشک تقویت کننده اکسپلورر 2 در سکوی پرتاب منفجر شد، فاجعه ای پیش آمد.

• اکسپلورر 3

تاریخ پرتاب: 26 مارس 1958

اکسپلورر3 برای ادامه کشفیات اکسپلورر1 درباره کمربندهای تابشی در مدار زمین قرار گرفت.

• اکسپلورر 6

تاریخ پرتاب: 7 اوت 1959

اکسپلورر6 حامل دوربین کنترل شونده کوچکی بود که اولین عکس زمین را از فضا گرفت.

• اکسپلورر 7

تاریخ پرتاب: 13 اکتبر 1959

اکسپلورر 7 به تجهیزات اندازه گیری تشعشع مجهز بود. این ماموریت اولین آزمایش هواشناسی در فضا بود.

• اکسپلورر 15

تاریخ پرتاب: 27 اکتبر 1962

در پی آزمایشهای اتمی انجام شده در فاصله 1959 تا 1963، اکسپلورر15 برای تجزیه و تحلیل اثرات تشعشع این انفجارها بر کره زمین به فضا پرتاب شد . تصور می شد که این تشعشع عامل از کار افتادن تعدادی از ماهواره ها از جمله بریتیش آریل 11باشد.

• اکسپلورر 23

تاریخ پرتاب: 6 نوامبر 1964

اکسپلورر23 برای بررسی تاثیرات بالقوه مخرب شهابواره ها بر کاوشگرهای فضایی، پرتاب شد.

• اکسپلورر 33

تاریخ پرتاب: اول ژوئیه 1966

اکسپلورر 33، چهارمین ماهواره از یک سری ماهواره های کنترلی میان سیاره ای بود که میدان مغناطیسی زمین و تشعشع در اطراف زمین را بررسی می کردند. اولین ماهواره این سری، اکسپلورر18 بود که در 26 نوامبر 1963 پرتاب شد و آخرین آنها اکسپلورر 50 بود که در 26 اکتبر 1973 به فضا پرتاب شد.

• اکسپلورر 42

تاریخ پرتاب : 12 دسامبر 1970

اکسپلورر42 اولین ماهواره از سری سه تایی ماهواره های ستاره شناسی کوچک بود(آن دو تای دیگر اکسپلورر 48 و 53 بودند) که درباره منابع اشعه ایکس و گاما در فضا تحقیق می کرد. همچنین ماهواره های ستاره شناسی کوچک اولین نشانه های سیاه چاله را یافتند.

• اکسپلورر 49

تاریخ پرتاب: دهم ژوئن 1973

اکسپلورر 49 دومین ماهواره ستاره شناسی رادیویی بود(اولین آن اکسپلورر 38 بود) که برای مصون داشتن تجهیزاتش از تداخلهای رادیویی زمین در مدار ماه قرار گرفت. ماهواره اکسپلورر 38 و 49 به بررسی امواج رادیویی کهکشان راه شیری پرداختند.

• اکسپلورر 55

تاریخ پرتاب: نوامبر 1975

اکسپلورر 55 آخرین ماهواره از سه ماهواره ای بود که با مطالعه جو زمین، درباره آلودگی های لایه های فوقانی جو، از جمله لایه اوزون، تحقیق کردند.

• اکسپلورر بین المللی زمین- خورشیدی 1و2

تاریخ پرتاب: 22 اکتبر 1977

ماهواره های اکسپلورر بین اللملی زمین-خورشیدی برای بررسی اثرات خورشید بر میدان مغناطیسی زمین پرتاب شدند.

• اکسپلورر بین المللی ستاره دنباله دار 3

تاریخ پرتاب:12 اوت 1978

این اکسپلورر، اولین سفینه ای بود که به " مدار هاله ای " مدار پیرامون نقطه ای در فضا در مقایسه با یک جرم سماوی خاص، دست یافت و همچنین اولین سفینه ای بود که در سال 1985 از میان دم ستاره دنباله دار جاکوبینی زینر گذشت. این سفینه همچنین در سال 1986 ستاره دنباله دار هالی را رصد کرد و همین حادثه باعث شد که نامش به اکسپلورر بین المللی ستاره دنباله دار تغییر یابد.

• اکسپلورر بین المللی ماورا بنفش

تاریخ پرتاب : 26 ژانویه 1978

اکسپلورر بین المللی ماورا بنفش کماکان فعالیت می کند و برای مطالعه تشعشعات ماورا بنفش ستارگان و کهکشانها به فضا پرتاب شده است.

• اکسپلورر اکستریم ماورا بنفش

تاریخ پرتاب: 7 ژوئن 1992

این ماهواره پژوهنده اشعه ماورا بنفش با موفقیت منابع پر انرژی تشعشع ماورا شناسایی کرده است. برخی از این منابع در خارج کهکشان راه شیری قرار دارند.

اکسپلورر 1

اکسپلورر 1 که در اول فوریه 1958 به فضا پرتاب شد، اولین ماهواره آمریکا بود که به مدار زمین رسید. قطرش تنها 5/16 سانتی ( 5/6 اینچ) بود و حامل تجهیزات ریزی برای اندازه گیری دمای جو، تشخیص میزان تشعشع و رصد شهابواره ها بود. اکسپلورر 1 به خاطر کشف یکی از کمربند های وان آلن، مناطق پر تشعشع پیرامون زمین، پر آوازه شد. این ماهواره تا ارتفاع 540/2 کیلومتری (575/1 مایلی) سطح زمین اوج گرفت.

مطالب مشابه ...

سلام خدمت همه ی عزیزان
من دوباره اومدم...تازه تر از همیشه...
بازم در خدمتتونمKhansariha (214)

۲۰-۱۰-۱۳۹۰ ۰۲:۱۱ عصر
جستجو یافتن همه ارسال های کاربر اهدا امتیازاهدای امتیاز به کاربر پاسخ پاسخ با نقل قول
 سپاس شده توسط نیاز

برای بروز رسانی تاپیک کلیک کنید


مطالب مشابه ...
موضوع: نویسنده پاسخ: بازدید: آخرین ارسال
Star آرامگاه ماهواره ناسا اعلام شد خاطره بانو 0 193 ۷-۷-۱۳۹۰ ۰۵:۴۲ عصر
آخرین ارسال: خاطره بانو

پرش به انجمن:

کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان