تبليغات
تبلیغات در دانشجو کلوب محک :: موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان ::
جستجوگر انجمن.براي جستجوي مطالب دانشجو کلوپ مي توانيد استفاده کنيد 
برای بروز رسانی تاپیک کلیک کنید
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امتیازات: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

استادنامی پتگر

نویسنده پیام
  • گلچین جاویددوست
    آفلاین
  • مدیر بازنشسته
    ****
  • ارسال‌ها: 12,853
  • تاریخ عضویت: دي ۱۳۹۰
  • اعتبار: 427
  • تحصیلات:فوق دیپلم
  • علایق:طراحی-کنده کاری-کتاب
  • محل سکونت:ارومیه
  • سپاس ها 16996
    سپاس شده 25772 بار در 9341 ارسال
  • امتیاز کاربر: -348,159$
  • حالت من:حالت من
ارسال: #1
استادنامی پتگر


استادنامی  پتگر

استادنامی  پتگر

استاد نامی پتگرنامی پتگر استاد برجسته نقاشی در روز ۱۱ آذر ۱۳۲۴ در تهران متولد شد. فضای هنری و فرهنگی خانواده، کودکی او را از ابتدا به گونه یی متفاوت رقم زد.وی ابتدا مانند استاد و پدرش علی اصغر پتگر به شیوه واقعگرایانه نقاشی می کرد.
هنرمندی کمال گرا بود . او زودتر از همه تهران خاکستری و همه امکانات و شور و شرنگ هایش را رها کرد و سلامت زندگی عارفانه اش را با سبزی ساحل نشینی خزر احیا نمود . آنانی که همنشینی او را تجربه کرده اند ، او را جایگاه ویژه ای قرار داده اند.
استادنامی  پتگر

در سال ۱۳۴۴ به تاسیس آموزشگاه مستقل هنر طراحی و نقاشی در تهران اقدام کرد.
تقریبا پس از پیروزی انقلاب اسلامی واقعگرایی او در چشم اندازهایش، از ناتورالیسم تعزلی به سوی گرایش به تجرد رفت و فیگور هایش به نوعی بیان تمثییلی باحال و هوایی، تعزلی و شرقی انجامید و همین ویژگی ها، اثار رنگ و روغنی او را از اثار فیگوراتیو غربی متمایز می کند.
نامی پتگر به مناطق مختلف ایران سفرهای زیادی داشت. او از ویژگی های جغرافیایی متنوع و از هماهنگی های گوناگون رنگ های خالص در صنایع دستی این مرز و بوم در اثارش تاثیر گرفته است.
نامی پتگر از رم، واتیکان، فلورانس و پاریس دیدن کرده و از هنر کلاسیک و مدرن اروپا بسیار آموخته بود اما شیوه حسی و ادراک شهودی ایرانی خویش را از دست نداده بود.
وی از تجربه هایی که از تدریس در دانشگاه ها یا اموزشگاه شخصی خود کسب کرده بود در تبیین حقانیت بروز جلوه های بینش انسانی و معنوی در هنر بهره جسته و مقالاتی در این زمینه انتشار داده و نیز در برنامه های تلویزیونی در رابطه با تفسیر تاریخ نقاشی، تحلیل های ویژه ارایه کرده بود پدرش مرحوم استاد علی اصغر پتگر بازی های کودکانه او را به دنیای رنگ ها و سایه ها کشاند. او خنکای عمر خود را با عطر و دنیای سحرانگیز پرده های نقاشی گذراند و نوجوانی خود را با آموزه های تصویری پدر و عمویش و پنداره های مادرش به گونه یی طی کرد که در عنفوان جوانی به نقاشی چیره دست بدل شد.

زندگینامه استاد نامی پتگر:

مهارت او در نقاشی او را به دستیاری پدرش در تعلیم هنرجویان کشاند. پس از آن به صورت شخصی به تعلیم و تادب هنردوستان پرداخت و این راهی بود که وی در کنار آفرینش های هنری خود تا آخرین روز حیاتش در غروب هشتم امرداد ۱۳۸۷ در نوشهر ادامه داد.چیره دستی کمال یافته او در امتزاج با پنداشتش از اساطیر و دنیای اثیری به آثار او ویژگی های منحصر به فردی بخشیده است تا مخاطب را به جهانی آشنا و در عین حال بیگانه ببرد. مناظری ورای منظره و چهره هایی ورای صورت.علاقه او به عرفان و فلسفه شرق باعث شد تا پس از غور در مفاهیم عرفانی و شرق دور، هند، تبت و بودیسم، الهامات اعتقادی مکاتب فکری که ریشه های ذنیستی داشتند را در آثارش شاهد باشیم. در کارهایش آمیزش فیگور و تجرید با عناصر سمبلیک فراوانند که نشان از شناخت دقیق او از سمبل ها می دهد. اساطیر چه با خاستگاه غرب همچون یونان و رم و اسطوره های ایرانی همچون آناهید یا آناهیتا و کهن الگوهای تصویری تمدن های برجسته از مضامین آثارش هستند اما همگی با ریشه های قوی از ایرانی بودن.ایران چه قبل از اسلام و پس از اسلام از مطالب مورد علاقه او بود.

استادنامی  پتگر



«نامی پتگر » در سفرهایی به غرب از رم ، واتیکان ، فلورانس و پاریس دیدن کرد و از هنر کلاسیک و مدرن اروپا بسیار آموخت ، لیکن شیوه حسی و ادراک شهودی ایرانی خویش را از دست نداد . از تجربه هایی که از تدریس در دانشگاه ها یا آموزشگاه شخصی خود کسب کرده جهت تبیین حقانیت بروز جلوه های بینش انسانی و معنوی در هنر بهره جست و مقالاتی در این زمینه منتشر کرد و نیز در برنامه های تلویزیونی کشورش در رابطه با تفسیر تاریخ نقاشی ، تحلیل های ویژه ای ارائه کرد .



از دید او هنر در اسلام وسیله یی برای اشراق بود. او همین گونه هم زیست. با نگاهی موشکافانه به طبیعت و محیط اطرافش، نه فقط شاهد ظاهر آنها، در پی آنی می گشت که جوهر روح طبیعت بود. چشم اندازهایش که مقطع مهمی از آثار اویند، درخت صخره اند. آسمان، آب و رودند ولی نه این جهانی شاید از نظر او کمال مطلق را در طبیعت می توان یافت و او آن گونه که می دید می ساخت.پس از سال ها تدریس در تهران به نوشهر هجرت کرد تا به دور از قیل و قال شهر در آغوش سبزه ها و باران های تند به تند فضای جدیدی بسازد. هجرت او مسلماً ناشی از عزلت طلبی نبود چرا که آنجا هم هنردوستان گردش جمع شدند و شاید بتوان به صراحت گفت؛ نامی فصل جدیدی را در نوشهر برای هموطنان خطه شمال رقم زد که فقط با اسم نامی پتگر شروع شد. جلسات نقد و بررسی، آثار نقاشان غربی مکاتب فکری و فلسفی غرب، تاریخ ایران باستان، سمبل های معماری و ارتباط آن با کهن الگوها، شناخت هنر در اسلام، ارتباط قلمروهای فکری و هنری بین غرب و شرق، برخورد عمیق با معانی واژه ها، ارتباط بین هنر، موسیقی و ریاضیات و بسیاری دیگر از تعلیمات جانبی نقاشی بود.نگاه تغزلی اش به انسان خصوصاً زن همانند جلوه یی از مادر، زمین، خاک از نشان های برجسته آثار اویند و می توان گفت قسمت اعظم آثار ایشان به دلیل داشتن همین مفاهیم (در بخش فیگورها) هنوز نمایش عمومی زیادی نداشته تا علاقه مندان بتوانند تمامی آثار او را در نمایشگاه ها ببینند.اما همین نکته هم مانع خلق آثارش با مضامین انسانی در قالب فیگوراتیو نبود.

او بدون ادعا قلم می زد و خوب می دانست چه می کند و کجا می رود.آخرین اثر او اثری بسیار شاخص با نگاهی نو و بدیع است که حتی در آثار خودش اثری بی نظیر است. شاید اتفاقی نباشد که همین آخرین اثر، اتوپرتره یی از خود او است که برای ما به یادگار گذاشت. همان طور که احتمالاً اولین آثار جدی اش را در نوجوانی با آینه و از چهره خود آغازید، باز در آینه به نقش زمینی خود پایان داد.او به عالمی وصل بود که همچون پیام آوران قرن حاضر برای خود ماموریتی را مفروض داشت که بر انجامش همت ها کرد و نسلی را مرهون نگاه دقیق و اثر بخشش باقی گذاشت. قامت بلند، باوقار و صدای بسیار بسیار بسیار دلنشین او حضوری بود که هنرجویانش مسحور کلامش شوند و مشتاقانه پای صحبت های او بنشینند. او سخنوری بی بدیل بود که جا و بی جا حرف نمی زد. اصراری بر افاضله علم و دانش نداشت. ولی بر جایی که مستعد و جوینده می یافت می بارید و می بارید تا شاید به مخاطب خاطرنشان کند که تو تا چه حد تشنه یی. فقط تشنگی را به یاد هنرجو می انداخت. بعد گام به گام او به سوی عطش می رفت تا با سیراب کردن او را از سراب برهاند.
نامی قالب های فکری گذشته و جدید، نگاه های متعصبانه عاری از کشف و شهود و یکسونگری را به چالش می کشاند و در این جدال تلنگرهایی به ذهن هنرجویان می زد تا آنها را هم پرسشگر بار آورد.

شاید بسیاری از مفاهیم که مغفول مانده اند، با تمام سادگی شان تبدیل به عنصری آزمایشگاهی می شدند تا زیر ذره بین موشکافانه ذهن کشف شوند.

استاد سوال ایجاد می کرد، سپس سوال ایشان را با سوال پاسخ می داد.پاسخ را از نهاد ما می خواست. تازه پس از کشف مقدماتی پاسخ، باز جنگجوی صلح طلبی بود که سوال را دنبال می کرد تا به پاسخ برسد. حتی اگر پاسخ، سوالی بزرگ تر باشد.

سهل و ممتنع بودن این روند، حاصل را محصولی آشنا ولی به غایت عمیق می کرد.

این رویکرد همگی از او بود که آموختیم.




می گویند نامی پتگر لحظه درگذشتش در آتلیه شخصی اش در نوشهر مشغول نقاشی کردن بوده است. او که موقع مرگ ۶۳ سال داشت، فرزند بزرگ علی اصغر پتگر نقاش پیشکسوت ایرانی به شمار می رفت. پتگر همواره روحی جست وجوگر داشت؛ شاید به همین دلیل بود که تحصیل را در هنرستان عالی موسیقی تهران نیمه کاره رها کرد و در سال ۱۳۳۷ به فراگیری نقاشی نزد پدر و همچنین عمویش جعفر پتگر پرداخت. او مدتی هم در مرکز ICS لندن به فراگیری نقاشی و تاریخ هنر پرداخت که آن را هم نیمه تمام گذاشت. مدتی بعد یعنی در سال ۱۳۴۸، برای مطالعه روی لباس ها و تزئینات و هنرهای دستی به نقاط مختلف ایران سفر کرد. نخستین بار در سال ۱۳۴۴ آثارش را در نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران و خاورمیانه در سفارت ترکیه به نمایش گذاشت. از آن پس نمایشگاه های انفرادی در تالا ر نقش ۱۳۵۱۱)، کارگاه هنر ۱۳۶۶۶)، نگارخانه سبز ۱۳۶۸۸) و نگارخانه شیخ ۱۳۷۰۰) برپا کرد. او تدریس در دانشکده هنرهای زیبای تهران ۱۳۶۷۷ تا ۱۳۷۲) و دانشگاه رویان (از سال ۱۳۷۶) را در کارنامه خود دارد. پتگر از سال ۱۳۷۶ تا لحظه مرگ عمدتا در استان مازندران و خصوصا شهر نوشهر اقامت داشت و ضمن فعالیت در عرصه نقاشی شاگردانی را هم تربیت کرد. آثار اولیه پتگر، در مرز میان طبیعت گرایی و انتزاع قرار داشت، اما به مرور انتزاع بر این آثار غلبه یافت










برخی از نمایشگاه های مهمی که نامی پتگر در آن ها شرکت داشت:
▪ ۱۳۴۴،نمایشگاه هنرمندان خاورمیانه در سفارت ترکیه
▪ ۱۳۴۶،نمایشگاه هنرمندان معاصر در سالن جدید موزه ایران باستان
▪ ۱۳۵۳،نمایشگاه مکتب کمال الملک و پیروانش در نگارخانه مهر شاد
▪ ۱۳۵۵،نمایشگاه سه نقاش معروف رئالیست در نگارخانه تخت جمشید
▪ ۱۳۴۶،نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران در فرهنگسرای نیاوران
▪ ۱۳۶۸،نمایشگاه هنرمندان معاصر ایران در موزه هنرهای معاصر
▪ ۱۳۷۱،نمایشگاه جلوه های هنر ایران در موزه هنرهای معاصر
▪ ۱۳۷۹تا۱۳۷۰،شرکت در کلیه نمایشگاه های دو سالانه ایران
همچنین برگزاری نمایشگاه های انفرادی از دوره های مختلف آثار خود در تهران و شهرستان های ایران در طی بیست سال گذشته
استادنامی  پتگر

(آخرین ویرایش در این ارسال: ۳-۱۱-۱۳۹۰ ۰۹:۴۰ عصر، توسط گلچین جاویددوست.)
۳-۱۱-۱۳۹۰ ۰۹:۳۹ عصر
جستجو یافتن همه ارسال های کاربر اهدا امتیازاهدای امتیاز به کاربر پاسخ پاسخ با نقل قول

برای بروز رسانی تاپیک کلیک کنید


پرش به انجمن:

کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان